een soort wrede magie leken te vermenigvuldigen, en van een vermoeidheid zo diepgaand dat het voelde als een fysiek gewicht dat op mijn borst drukte.
De dagen liepen in elkaar over. Ochtend, middag en nacht werden minder duidelijke delen van de dag en meer momenten tussen voedingen door. Ik kon naar de klok kijken en oprecht verbaasd zijn dat er alweer twee uur voorbij waren. Soms leek een nacht eindeloos te duren, terwijl een hele week tegelijkertijd in een oogwenk verdween.
Er waren ochtenden waarop ik niet meer precies wist hoe vaak ik was opgestaan. Ik herinnerde me losse beelden: het zwakke licht in de kamer, mijn voeten op de koude vloer, Lily’s gezicht tegen mijn schouder en het stille hopen dat ze deze keer iets langer zou slapen.
Mijn vermoeidheid was niet het soort vermoeidheid dat verdween na één goede nacht. Ze zat in mijn ogen, in mijn schouders
imunify-bot-check