en in de manier waarop ik midden in een zin een eenvoudig woord kon vergeten. Ze maakte zelfs kleine handelingen trager. Een fles klaarmaken, een rompertje sluiten of een kop koffie inschenken kon voelen als een taak waarvoor volledige concentratie nodig was.
Toch ging ik door.
Niet sierlijk. Niet altijd geduldig. Niet zonder tranen of frustratie. Maar ik ging door.
Ryan probeerde echt te helpen. Echt waar.
Hij hield van Lily en wilde er voor ons zijn. Hij pakte haar op, liep met haar door de kamer en probeerde haar te troosten wanneer haar gehuil steeds luider werd. Hij vroeg wat hij kon doen en nam taken over wanneer ik hem vertelde wat nodig was.
Maar hij kon door Lily’s gehuil heen slapen op een manier die mij biologisch onmogelijk leek.
Soms lag hij naast me terwijl ik al rechtop in bed zat voordat ik volledig wakker was. Mijn lichaam
imunify-bot-check