voor te stellen totdat je het zelf meemaakt.
Die liefde was niet alleen het ontroerende beeld dat mensen graag beschrijven. Ze bestond niet uitsluitend uit rustige momenten, kleine vingers en een slapend gezichtje. Ze zat ook in de uren waarin ik nauwelijks wist welke dag het was. In de nachten waarin ik voor de zoveelste keer opstond. In het verschonen van kleding die onmiddellijk opnieuw vies werd. In de voortdurende vraag of ik het wel goed deed.
Misschien was dat wat niemand mij ooit had uitgelegd: dat liefde niet altijd voelt als geluk.
Soms voelt liefde als doorgaan terwijl je lichaam om rust vraagt. Soms is liefde opnieuw proberen nadat niets lijkt te werken. Soms is liefde in het donker zitten met een huilende baby en geen oplossing hebben, maar toch blijven.
De eerste paar maanden waren een waas van voedingen om de twee uur, van luiers die zich door
imunify-bot-check