volledig boven de boomgrens was uitgekomen.
Ik schrok van het geluid, mijn hele lichaam nog pijnlijk van een nacht in stilte opgevouwen, en drukte me voorzichtig tegen de rand van het raam van het gastenverblijf, waarbij ik het gordijn net genoeg opzij schoof om te kunnen kijken.
Twee patrouillewagens stonden op de oprit, de lichten gingen nu langzaam en geruisloos aan.
En daar stond Thomas in de deuropening van ons huis, met één hand tegen zijn borst gedrukt alsof hij zijn eigen hart probeerde te bedwingen.
‘Ik begrijp het niet,’ zei hij, zijn stem brak precies op de juiste momenten. ‘Ik kwam gewoon terug om iets te halen wat ik vergeten was, en de achterdeur stond wijd open.’
Ik kreeg het koud op een manier die niets met de ochtendlucht te maken had.
Uren eerder was ik al langs diezelfde achterdeur gelopen, in het donker richting het gastenverblijf, stil en
imunify-bot-check