gevoel te zijn en een feit wordt dat je niet meer kunt negeren.
Ik pakte mijn telefoon meer uit gewoonte dan uit planning. Een oud instinct dreef me ertoe het op te schrijven voordat het me ontglipte.
Maar ik hield mezelf tegen voordat mijn duim de knop ook maar aanraakte.
Een scherm licht nu op, in de stilte na alles wat er zojuist buiten was gebeurd.
Ik kon het risico niet nemen. Nog niet. Niet voordat ik begreep wie er nog dichtbij genoeg zou kunnen zijn om een gloed achter een gordijn op te merken.
Dus ik hield dat detail vast, net zoals ik mijn adem had ingehouden.
Voorzichtig. Stil. Weigerend het los te laten.
Wie dat bord ook had besmeurd, wist precies waar hij zich tegen beschermde.
En ik begon ook te begrijpen tegen wie die persoon het precies beschermde.
De sirenes maakten de bewoners wakker voordat de zon
imunify-bot-check