had opgeslokt.
Ik ben daarna lange tijd niet meer verhuisd.
Lang genoeg dat mijn benen pijn deden van het in dezelfde positie blijven staan. Lang genoeg dat de lucht buiten was veranderd van zwart naar iets zachters, grijzers, minder zeker van zichzelf.
Pas toen ik eindelijk op de koude vloer zat met mijn knieën tegen mijn borst getrokken, liet ik mezelf alles langzaam, stukje voor stukje, nog eens overlopen.
De manier waarop je op een blauwe plek drukt om te voelen hoe diep die echt is.
Het busje. De mannen. Thomas’ auto, verscholen achter de schuur als iets dat zich schaamde. Larry’s stem, kortaf en onverschillig, ervan overtuigd dat niemand luisterde.
Toen, ongevraagd, dook er ergens onder alle angst een detail op. Iets wat mijn ogen hadden opgevangen zonder dat mijn geest het op dat moment volledig had geregistreerd, te druk bezig met mijn eigen adem inhouden om iets anders
imunify-bot-check