specifieke manier waarop hij zijn woorden afkapte aan het einde van een zin. Een gewoonte die ik de afgelopen weken honderd keer had gehoord tijdens de zondagse diners, terwijl ik zelf aan tafel zat zoals het hoort bij familie.
Ik beet hard op de binnenkant van mijn wang om te voorkomen dat ik ook maar één geluid maakte.
Mijn telefoon lag nutteloos in mijn tas bij de deur, uitgeschakeld precies zoals ik hem had achtergelaten. Toch greep ik er op de een of andere manier naar. Een instinct schreeuwde: Neem dit op. Leg dit vast. Je hebt bewijs nodig.
Toen greep de rede in en hield mijn hand abrupt tegen.
Een scherm dat oplicht in een donker raam. Een klik van de sluiter die verder reikt dan ik in die stilte durfde te riskeren.
Ik had niets anders dan mijn eigen ogen en wat mijn geheugen in het donker nog
imunify-bot-check