langzaam door mijn borst verspreidde.
Het zilver dat Thomas’ grootmoeder ons naliet. De klok uit de studeerkamer. Een ingepakt schilderij waarvan ik de vorm herkende, zelfs onder de deken.
Niet gestolen.
VERWIJDERD.
Een van hen, de langste, bleef staan bij de open deur van het busje en fluisterde iets tegen de anderen. Iets over opschieten, over het feit dat het huis leeg genoeg was, dat er niemand in de buurt was om het allemaal te zien.
Hij fluisterde niet.
Hij vond het niet nodig, want waarom zou hij?
Thomas had daarvoor gezorgd.
Personeel vertrokken. Vrouw in het vliegtuig naar Parijs. Een leeg huis dat elk geluid opslokt.
Maar ik herkende die stem al voordat mijn gedachten konden voorkomen dat hij binnenkwam.
Larry.
Niet alleen Larry’s postuur of Larry’s manier van lopen, hoewel ik beide nu duidelijk zag toen ik mezelf toestond er echt goed naar te kijken.
Zijn stem. De
imunify-bot-check