met zijn telefoon in de hand, wachtend op mijn telefoontje vanuit dertigduizend voet hoogte.
Voordat ik begreep waarom, bracht ik mijn hand naar mijn mond. Ik drukte hem ook tegen mijn neus en dwong mezelf om zachtjes en stil adem te halen.
Een dierlijk instinct in mij wist al, nog voordat mijn gedachten de zin hadden afgemaakt, dat als ik ook maar één geluid zou maken, alles wat er zou gebeuren mij zou overkomen in plaats van om mij heen.
Drie mannen stapten uit het busje, in donkere kleding, met bivakmutsen diep over hun ogen getrokken en handschoenen aan elke hand.
Ze bewogen zich alsof ze dit al vaker hadden gedaan. Snel, geoefend, geen overbodige beweging.
Ze gingen rechtstreeks door de zijdeur die Thomas zelf voor hen open had gelaten.
Ik zag ze minuten later weer naar buiten komen, met spullen die ik herkende, en voelde een misselijkheid die zich
imunify-bot-check