Mijn man heeft een soloticket naar Parijs voor me gekocht.

ik was.

Dus dat heb ik gedaan.

De koplampen kwamen eerst.

Twee lichtstralen schoten laag over het grind en sneden door de duisternis alsof ze precies wisten waar ze heen moesten.

Geen aarzeling. Geen adres zoeken.

Wie er ook achter het stuur zat, die was er al eerder geweest.

Ik drukte me tegen het koude raamkozijn van het pension en keek toe hoe een zwart busje tot stilstand kwam bij de zij-ingang. De ingang die verborgen lag voor de hoofdweg, de ingang die bezoekers nooit gebruikten, tenzij ze niet gezien wilden worden bij aankomst.

Mijn maag draaide zich om voordat ik er erg in had.

Want vlak achter het gereedschapsschuurtje stond Thomas’ auto geparkeerd, schuin weggestopt zodat niemand hem zou opmerken tenzij ze er specifiek naar op zoek waren.

Hij had tegen die tijd op het vliegveld moeten zijn. Hij had ergens in een terminal heen en weer moeten lopen,