Mijn man verraste me met een soloreis naar Parijs. Toen ik in de taxi stapte, greep onze oude tuinman mijn arm vast:
« Mevrouw, ga alstublieft niet weg… vertrouw me maar! »
Ik deed alsof ik wegging, maar keerde terug en verstopte me in het gastenverblijf.
Een uur later stopte er een zwarte bestelbus, en ik hield mijn adem in toen ik zag…
Op het moment dat ik de boardingpass in zijn hand zag, verstijfde er iets in me, nog voordat het warm werd. Niet het prettige soort verstijving. Het soort verstijving dat optreedt vlak voordat je lichaam iets beseft wat je verstand nog niet heeft verwerkt.
‘Alleen jij,’ zei Thomas met een brede glimlach. ‘Eerste klas, een hele week. Je verdient het.’
Ik had alleen maar vreugde moeten voelen. En even voelde ik dat ook. Zesentwintig jaar huwelijk, en mijn man was nog steeds in staat me te verrassen.
Een soloreis
imunify-bot-check