een weeshuis het meisje meer zou bieden dan een arme, gebroken zestienjarige moeder. Dat haar dochter op een dag volwassen zou worden en het zou begrijpen.
Maar de jaren verstreken en het schuldgevoel verdween niet.
Het heeft gewoon geleerd zich te verstoppen.
Anna verhuisde naar een andere stad, ging naar de universiteit en vond een baan. Later ontmoette ze Dmitry, een getalenteerde chirurg, een zelfverzekerde, vriendelijke en attente man. Hij hield zo oprecht van haar dat ze bij hem het gevoel had dat ze het verleden echt achter zich kon laten.
Ze heeft hem nooit de hele waarheid verteld.
Ze zei alleen dat ze in haar jeugd een moeilijke periode had doorgemaakt waar ze liever niet aan terugdenkt.
Een paar jaar later kregen ze twee kinderen: een jongen en een meisje. Anna werd een zorgzame moeder. Ze las verhalen voor aan de kinderen, stopte ze ‘s avonds in bed, huilde
imunify-bot-check