van haar zwangerschap bekend werd, stortte haar wereld binnen enkele dagen in. Haar moeder schreeuwde, haar vader sprak wekenlang niet met haar en de jongen die haar zijn liefde had verklaard, verdween net zo snel alsof hij nooit had bestaan.
Ze beviel alleen.
De grijze muren van het kraamziekenhuis, de geur van medicijnen en de koude stem van de verpleegster stonden voor altijd in haar geheugen gegrift. Toen ze voor het eerst een klein meisje in haar armen legden, barstte Anna in tranen uit. De baby snurkte zachtjes en klemde zich vast aan haar borst, alsof hij toen al aanvoelde dat deze wereld nog niet klaar was om hem te accepteren.
Maar Anna zelf was er nog minder op voorbereid.
Twee dagen later liet ze haar dochter in de steek.
Terwijl ze met trillende hand de papieren ondertekende, overtuigde ze zichzelf ervan dat ze het voor het kind deed. Dat
imunify-bot-check