De regen kletterde tegen de ramen van het dure huis…

niet de waarheid verteld?

Anna zakte langzaam in de stoel.

Ze besefte: het is allemaal voorbij.

Dmitry kwam eerder dan normaal thuis. Hij keek verward en op de een of andere manier ouder.

‘Ze kwam naar het ziekenhuis,’ zei hij zachtjes. ‘Ze wilde gewoon praten. In eerste instantie begreep ik niet wie ze was. Maar toen…’

Hij zweeg.

Anna keek naar de vloer.

— Is zij uw dochter?

De stilte werd ondraaglijk.

Uiteindelijk knikte Anna.

Dmitry zweeg lange tijd.

– Waarom heb je dit al die jaren verborgen gehouden?

Ik was bang.