– Wat?
Anna glimlachte bitter.
— Dat ze me zullen veroordelen. Dat je weggaat. Dat de kinderen erachter komen wat voor soort persoon ik ben.
Dmitry sloot zijn ogen.
– En je hebt er niet aan gedacht hoe zij zich voelde?
Deze vraag kwam harder aan dan welke schreeuw ook.
Anna barstte in tranen uit.
Voor het eerst in eenentwintig jaar stond ze zichzelf toe om echt te huilen.
Vanaf die dag leek het huis veranderd te zijn. Alles bleef hetzelfde: dezelfde muren, het meubilair, de familiefoto’s, maar de lucht werd zwaar.
Anna
imunify-bot-check