en takenlijsten. Wanneer een dag druk was, kon ik hem opdelen in overzichtelijke stukken. Eerst dit, daarna dat, en als alles klaar was, kon ik naar huis.
Moederschap werkte niet op die manier.
Er was geen duidelijk begin van de werkdag en ook geen vast moment waarop alles afgerond was. Een voeding kon nauwelijks voorbij zijn voordat de volgende behoefte zich aankondigde. Een schone luier was slechts tijdelijk schoon. Een rustige baby kon vijf minuten later opnieuw huilen, zonder dat ik meteen begreep waarom.
Voordat Lily er was, had ik een uitgesproken mening over slaapritmes: flexibel. Over etentjes: spontaan. En over het weekend: afhankelijk van mijn stemming.
Ik kon op vrijdagavond besluiten om de volgende ochtend lang te blijven liggen. Ryan en ik konden zonder voorbereiding ergens gaan eten of een hele middag niets doen. We dachten dat vermoeidheid betekende dat we te laat naar bed waren gegaan. We dachten
imunify-bot-check