armen, mijn stem en de manier waarop ik steeds terugkwam.
In haar wereld betekende mijn aanwezigheid veiligheid.
Dat besef veranderde niet onmiddellijk alles. Ik werd er niet minder moe van en de volgende nacht werd niet plotseling gemakkelijker. Maar het gaf betekenis aan de gewone, herhalende dingen waaruit onze dagen bestonden.
Een fles geven was niet zomaar een taak die afgerond moest worden. Het was een antwoord op haar vertrouwen. Haar verschonen was geen onderbreking van mijn dag; het was mijn dag. Haar troosten was geen bewijs dat ik alle
