en raakten niet uit balans door slaapgebrek, onzekerheid of een huilende baby die niet wilde stoppen.
Ik voelde me niet zo.
Ik voelde me vaak kwetsbaar, uitgeput en onvoorbereid. Er waren momenten waarop ik Lily vasthield en tegelijkertijd wenste dat iemand mij even kon vasthouden. Momenten waarop ik haar geruststellend toesprak, terwijl ik zelf niet wist hoe ik de volgende uren moest doorkomen.
Toch stond ik iedere keer weer op.
Niet omdat de vermoeidheid verdwenen was, maar omdat haar behoefte groter voelde dan mijn aarzeling. Niet omdat ik wist dat
