hopen dat ze deze keer iets langer zou slapen.
Mijn vermoeidheid was niet het soort vermoeidheid dat verdween na één goede nacht. Ze zat in mijn ogen, in mijn schouders en in de manier waarop ik midden in een zin een eenvoudig woord kon vergeten. Ze maakte zelfs kleine handelingen trager. Een fles klaarmaken, een rompertje sluiten of een kop koffie inschenken kon voelen als een taak waarvoor volledige concentratie nodig was.
Toch ging ik door.
Niet sierlijk. Niet altijd geduldig. Niet zonder tranen of frustratie. Maar ik ging door.
imunify-bot-check