en geen verborgen reservoir waar ik elegant uit kon putten. Ik werd niet wakker met meer kracht dan de avond ervoor. Ik wist niet automatisch wat elk geluid betekende en ik had niet plotseling op iedere vraag een antwoord.
Er was alleen Lily.
Haar mond op zoek naar melk. Haar vuistjes gebald tegen mijn pyjama. Haar zuchten nadat ze lang had gehuild. Haar hoofdje dat zwaar tegen mijn schouder kwam te liggen zodra de spanning uit haar lichaam verdween.
Er was de manier waarop ze naar me keek zonder te weten hoeveel onzekerheid er achter mijn glimlach zat. Voor haar was ik niet iemand die twijfelde. Ik was degene die kwam wanneer ze huilde, die haar optilde en die bleef totdat ze weer rustig werd.
Misschien was dat genoeg.
Misschien hoefde ik niet overal een antwoord op te hebben. Misschien hoefde ik niet iedere dag zeker te weten dat ik
imunify-bot-check