te nemen. »
Ik keek langs hem heen, naar het achterraam. Victors schuilplaats stond achter het hek, half verborgen door onkruid.
« Grappig, » zei ik. « Mama vertelde me hetzelfde over jou. »
Marks hand bleef op een kartonnen doos liggen. « Wat zei Stephanie? »
‘Dat als je langs zou komen, ik je niet aan de blauwe doos zou laten komen.’
Even veranderde zijn gezichtsuitdrukking.
‘Dit is niet het moment om emotionele keuzes te maken.’
Toen lachte hij zachtjes. ‘Ze was ziek.’
‘Ze was bang.’
‘Voor mij?’
‘Zeg het maar.’
Hij keek naar de familieleden
imunify-bot-check