Mijn moeder kookte 20 jaar lang maaltijden voor een dakloze man die achter ons huis woonde. De dag na haar overlijden pakte hij mijn handen vast en zei iets dat mijn leven veranderde.

« Wat heeft Mark met Victor te maken? »

« Wie uitwissen? »

« Beloof het me gewoon, Fiona. »

Ik wilde antwoorden eisen, maar ze zag er zo bang uit, en ik was nog steeds haar dochter.

« Ik beloof het, » zei ik.

Een traan gleed over haar wang.

« Hij was mijn veilige haven, » fluisterde ze.

Een paar dagen later was ze er niet meer.

« Beloof het me gewoon, Fiona. »

***

Na de begrafenis vulden de mensen het huisje van mijn moeder met broodjes en zachte broodjes.

keuzes. Ze had het jaren later gekocht, nadat ze elk