pakte ik mijn koffers in, mijn handen bewogen sneller dan mijn gedachten. Zomerjurken, mijn favoriete parfum, de pareloorbellen die zijn moeder me gaf in het jaar dat we trouwden.
Ik herinner me dat ik dacht: « Misschien is dit wel onze weg terug naar iets. »
Thomas droeg mijn koffer zelf naar de auto. Hij kuste me bij de deur op mijn voorhoofd, als een man die zijn bruid uitzwaait, niet zijn vrouw met wie hij al een halve eeuw getrouwd is.
‘Bel me als je bent geland,’ zei hij. ‘Ik zal de uren aftellen.’
Ik geloofde hem. God help me, ik geloofde elk woord.
Het was Silas die me tegenhield. Hij werkte al op ons terrein sinds voordat Thomas en ik ooit getrouwd waren. Hij was al langer een vertrouwd gezicht op dat landgoed dan ons huwelijk zelf. Zelfs mijn moeder vertrouwde hem, nog voordat ze overleed.
Hij kwam om de
imunify-bot-check