van het hoofdgebouw en knikte bij elk detail dat Thomas noemde. Een andere agent hurkte bij dezelfde achterdeur en onderzocht het kozijn op sporen van inbraak, waarvan ik al vermoedde dat hij die niet zou vinden.
Omdat er niets met die deur was geforceerd.
Het was gewoon open gelaten door iemand die dat zo wilde laten lijken.
Geen van beide agenten wierp ook maar een blik op het gastenverblijf.
Thomas heeft het in zijn verklaring nooit genoemd. Geen enkele keer. Zelfs niet terloops, zoals je zou verwachten van iemand die na een inbraak zijn hele bezittingen inventariseert.
Het stond het grootste deel van het jaar ongebruikt, met een aparte sleutel, zo’n constructie waarvan je gemakkelijk vergeet dat hij bestond, tenzij je een reden had om hem te herinneren.
Terwijl ik daar stond in mijn kleren van gisteravond, met mijn hart bonzend in mijn keel, begreep ik dat deze omissie geen
imunify-bot-check