Er zijn die smaken die meteen teruggaan naar de kindertijd, naar de keuken met het grote geruit tafelkleed. Zo voelt deze romige voor mij. Ik herinner me dat mijn grootmoeder urenlang met de vette pasta speelde, ik wachtte gewoon op het moment om de pan te likken. Natuurlijk, wie heeft er in de drukte van vandaag de tijd om de hele dag te vouwen? Ik heb net geëxperimenteerd met deze “nepversie”: het deeg is bijna net zo hoog en kruimelig als het origineel, maar het kost een tiende van het werk. De smaak is echter precies het vanillewonder van vredestijd, waardoor de tijd even stilstaat.
Waarom werkt dit deeg?
Het geheim ligt in zure room en koude boter. Als je het deeg niet doodkneedt, maar het gewoon bij elkaar houdt, zullen de boterdeeltjes in de oven stoom maken en de lagen prachtig optillen. Je hebt geen patisseriediploma nodig, alleen een
imunify-bot-check