Dmitry zwijgend terug.
‘Ze groeide op in een weeshuis,’ zei hij zachtjes. ‘Daarna werd ze opgenomen in een pleeggezin. Maar niet voor lang. Drie jaar later brachten ze haar terug.’
Anna bedekte haar gezicht met haar handen.
– Genoeg…
Maar Dmitry ging door.
« Ze werkt al sinds haar zestiende. Ze studeerde en werkte tegelijkertijd parttime. Ze zoekt je al jaren. En weet je wat het ergste is? »
Hij keek zijn vrouw recht in de ogen.
Ze haat je niet.
Anna huilde nog harder.
Soms is haat makkelijker te verdragen dan liefde.
