Wat hij drie maanden eerder had gehoord.
Het was allemaal al lang voor die zaterdag begonnen. Tijdens een bezoek aan zijn zoon had hij een gesprek tussen Julien en zijn toekomstige vrouw opgevangen. Harde woorden. “Je familie heeft niets te bieden. Je moet verdergaan met je leven.” En Julien had het daarmee eens geweest.
Die avond begreep hij het. Niet met woede, maar met een kille en pijnlijke helderheid. De volgende dag maakte hij een afspraak met zijn advocaat.
Een weloverwogen beslissing, geen wraak.
Wat hij had voorbereid was een weloverwogen, doordachte en juridisch correcte handeling. Een nieuw testament gericht aan een stichting voor alleenstaande ouders. De wettelijke terugbetaling van alle bedragen die hij in de loop der jaren aan zijn zoon had voorgeschoten. De overdracht
