maar van binnen zijn ze koud en verhard geworden voor de liefde.”v
3. De Koffieboon: De Veranderaar
Toen wees ze naar het dampende kopje koffie. De gemalen koffiebonen waren uniek. Zij lieten zich niet slopen door het kokende water, en ze werden er ook niet verhard door. In plaats daarvan veranderden ze het water zélf.
Door de confrontatie met de hitte en de beproeving lieten de koffiebonen hun eigen aroma, smaak en diepe kleur los. Ze transformeerden de pijnlijke omstandigheid (het kokende water) tot iets waardevols, warms en heerlijks.
“Wanneer de situatie op zijn heetst is,” zei mijn oma, “wordt de koffieboon op zijn best. Hij verandert niet door de omstandigheden, maar hij verandert de omstandigheden om zich heen.”
De Doorbraak en het Besef
Toen ik begreep waar ze op doelde, barstte ik in tranen uit. Het waren geen tranen van wanhoop meer, maar tranen van inzicht en verlichting.
