Tijdens mijn 30e verjaardagsdiner stond mijn moeder voor iedereen en kondigde aan dat ik geadopteerd was vanwege een belastingvoordeel. Mijn zus lachte, mijn vader bleef stil en ik haalde kalm een ​​envelop tevoorschijn waardoor de hele zaal de adem inhield.

kon veroorloven. Ik gaf zelden op die manier geld aan mezelf uit. Maar als mijn familie echt een verjaardagsdiner voor me organiseerde, wilde ik er binnenlopen met het gevoel dat ik het verdiende om gezien te worden.

‘De smaragdgroene,’ zei een stem achter me. ‘Die laat je ogen stralen.’

Ik draaide me om en zag Lucas Smith, mijn beste vriend bij het bedrijf, breeduit lachen.

‘Betrap je me nu op stalking?’

“Ik zag je door het raam. Je leek te veel na te denken.”

“Ik zie er altijd zo uit.”