Mijn schoonmoeder maakte de jas van mijn overleden moeder belachelijk, en een paar dagen later stormde ze mijn huis binnen.

en keek weg. Dat deed nog meer pijn dan haar woorden.

Ik verontschuldigde me kort daarna en mompelde iets over hoofdpijn. Op het moment dat ik in de auto zat, kwamen de tranen. Ik huilde de hele weg naar huis, niet alleen om mijn moeder, maar ook om het feit dat haar nagedachtenis zo achteloos bespot was.

De dagen verstreken. Ik probeerde er niet aan te denken, ik vermeed mijn man, ik vermeed mijn jas. Toen, op een middag, vloog de voordeur open.

Mijn schoonmoeder stormde binnen, haar gezicht bleek,