Mijn moeder kookte 20 jaar lang maaltijden voor een dakloze man die achter ons huis woonde. De dag na haar overlijden pakte hij mijn handen vast en zei iets dat mijn leven veranderde.

klaar voor de lunch.

Twee bleven op onze afgebladderde keukentafel staan. De derde ging in een plastic bakje dat ze kon afwassen en hergebruiken voor Victor.

Ik haatte dat.

Ik haatte het dat mijn sneakers met tape om de tenen zaten, terwijl Victor het grootste stuk kip kreeg. Wij waren ook arm.

Ik was elf toen ik het voor het eerst hardop zei.

‘Hij eet beter dan ik, mam.’

Wij waren ook arm.

Moeder keek niet op van het fornuis. « Fiona, begin er alsjeblieft niet aan. »

« Mam, de stroom is