ik te bang was om te komen.”
“Laat haar spreken.”
“Dat is het probleem,” zei ik zacht. “Dat heb ik altijd al gedacht.”
Claire’s uitdrukking verzachtte.
“Ga dan niet alleen.”
Die avond opende ik mijn laptop en deed iets wat mijn vermoeide en gekwetste geest op de een of andere manier logisch vond.
Ik huurde een acteur in als mijn metgezel.
Geen vriendje. Geen romantische date. Gewoon een acteur van een echt bureau voor een sociaal evenement. Ik had geen liefde nodig. Ik had iemand naast me nodig die Miriams versie van wie ik was nog niet had gehoord.
Zijn naam was Norton.
We ontmoetten elkaar twee dagen voor de reünie in een koffietentje vlakbij de campus. Hij kwam aan in een grijze jas, kalm, charmant en professioneel genoeg om me het liefst via de achterdeur uit te laten lopen.
“Ben jij Daphne?” vroeg hij.
“Helaas.”
Zijn lippen krulden lichtjes. “
imunify-bot-check