Ik noemde mijn vrouw een “gewoon huisvrouw” en hield haar tegen om naar haar reünie te gaan – toen arriveerde er een pakketje waar ik sprakeloos van was.

boeken. Ongeveer tien identieke exemplaren.
Op de omslag: haar gezicht.
Jonger, maar het was zij. Dezelfde ogen. Dat stille zelfvertrouwen dat ik al lang niet meer had gezien.

Op de achterkant stond een biografie die een opmerkelijke carrière beschreef: een gerenommeerd onderzoeker, wiens werk het overheidsbeleid had beïnvloed, behoorde tot de meest veelbelovende jonge vernieuwers.

Onder haar meisjesnaam,  Camille Martin .

Ik ging op de grond zitten.

Onderaan de doos lag het reünieprogramma. Een handgeschreven briefje luidde:
“Wij willen u dit jaar eren en nodigen u uit om te spreken.”

Mijn borst trok samen.

Wat ik niet had willen zien

Toen ze thuiskwam, trof ze me midden in de woonkamer aan, omringd door spullen die ik had genegeerd.
Ze leek niet verbaasd.
‘Ik vroeg me al af wanneer je het pakket zou openen,’ zei ze kalm.

Mijn stem trilde.
“Waarom heb je me niets verteld, Camille?”

Ze leunde tegen het aanrecht,