was Lauren.
Ze hurkte naast Bennetts bed met één hand voor haar mond.
De tweede was een man die ik al acht jaar niet had gezien.
Mijn vader.
Hij leek ouder dan ik me herinnerde. Zijn donkere haar was bijna helemaal grijs geworden en zijn schouders leken smaller onder zijn bruine jas.
Een open kartonnen doos stond vlak bij zijn voeten.
Naast hem had Lauren Bennetts speelgoedkist van de muur afgetrokken.
Dat had het schurende geluid veroorzaakt.
‘Papa?’ fluisterde ik.
Mijn vader stond langzaam op.
“Ingrid.”
De klank van mijn naam in zijn stem deed iets in me samentrekken.
Hij zei het altijd zo toen ik een kind was, meestal voordat hij zich verontschuldigde voor weer een gebroken belofte.
“Wat doe je hier?”
Lauren stond snel op.
“Voordat je boos wordt, laat me het even uitleggen.”
‘Je hebt Bennett gezegd dat hij niemand binnen moest laten?’
‘Nee,’ antwoordde ze. ‘Papa
imunify-bot-check