Hij wierp een bezorgde blik op de gang.
“Ik had beloofd dat ik niemand binnen zou laten.”
Ik fronste mijn wenkbrauwen.
“WIE heeft het beloofd?”
Hij gaf geen antwoord.
Zijn vingers klemden zich vast om mijn mouw en trilden door de stof heen.
Toen besefte ik dat er nog iets anders mis was.
Het huis was niet vredig.
Het was onnatuurlijk stil.
Er klonk geen muziek uit de keuken, terwijl Lauren normaal gesproken altijd naar iets luisterde tijdens het koken.
De televisie stond uit.
Ik hoorde geen vaatwasser, wasmachine of voetstappen boven.
Lauren verbleef tijdens mijn reis bij Bennett.
Ze was tweeëndertig, betrouwbaar en beschermender voor mijn zoon dan bijna wie dan ook die ik kende. Ze had zonder klagen haar werkschema aangepast toen ik haar om hulp vroeg.
Ik riep haar naam.
“Lauren?”
Er kwam geen antwoord.
De stilte voelde verkeerd aan.
Ik stapte naar binnen en deed de
imunify-bot-check