‘Kanker,’ zei hij. ‘Het heeft zich uitgezaaid.’
De kamer leek zich om ons heen te sluiten.
Ik had me talloze keren voorgesteld hem weer te ontmoeten.
In sommige versies heb ik geschreeuwd.
In andere gevallen sloeg ik de deur in zijn gezicht dicht.
Ik had me nooit kunnen voorstellen dat hij zo klein kon zijn dat hij zou verdwijnen.
‘Hoe lang?’ vroeg ik.
Bennetts armen klemden zich stevig om mijn middel.
Ik keek naar beneden en zag verwarring op zijn gezicht.
‘Is hij mijn opa?’ vroeg hij.
Even was het stil.
Mijn vader keek hem aan met een tederheid die mijn hart deed pijn.
‘Ja,’ zei ik uiteindelijk. ‘Dat is hij.’
Bennett bestudeerde hem.
Mijn vader haalde onregelmatig adem.
“Omdat ik een vreselijke fout heb gemaakt.”
“Heb je sorry gezegd?”
‘Bennett,’ mompelde ik.
Maar mijn vader knikte.
“Niet goed.”
Bennett dacht hier even over na voordat hij vroeg: “Ga je
imunify-bot-check