na te laten, samen met een klein briefje dat ze naast het bed had gelegd.”
De Erfenis van Aarde
Een uur later liep ik door de stille gangen van het tehuis. De kamer van mijn moeder voelde koud en leeg aan. Het bed was al strak opgemaakt met wit laken.
Op het tafeltje bij het raam stond alleen nog de terracotta pot met de groene varen. Daarnaast lag een klein, dubbelgevouwen briefje van vergeeld papier.
Ik pakte het briefje met trillende handen op en vouwde het open. Het handschrift van mijn moeder was shaky en bibberig, heel anders dan de sierlijke letters die ze vroeger in mijn schoolschriftjes schreef.
Er stonden slechts vier woorden op geschreven:
“Zoek in de aarde…”
Ik staarde naar het briefje. Mijn ogen vulden zich met tranen die ik veertig dagen lang had opgepot. Ik pakte de zware terracotta pot vast, drukte hem tegen mijn borst
