De sleutel draaide met een dof, schurend geluid om in het slot van het oude geelbakstenen huis aan de rand van het dorp. Het was een geluid dat ik al mijn hele leven kende, een geluid dat vroeger synoniem stond voor de geur van versgebakken appeltaart, het tikken van de klok in de gang en de warme stem van mijn vader die vanuit de studeerkamer vroeg hoe mijn dag was geweest.
Maar die middag klonk het slot anders. Het klonk hard, definitief en meedogenloos.
Ik duwde de zware eikenhouten deur open en stapte de hal binnen. Achter mij stonden mijn drie kinderen — Liam van veertien, Sophie van twaalf en de kleine Lucas van acht. Ze stootten elkaar aan, vol ongeduldige jeugdige energie. Ze lachten en maakten al ruzie over wie de grootste slaapkamer op de eerste verdieping zou krijgen.
In de woonkamer zat mijn moeder. Ze was tweeënzeventig jaar oud,
imunify-bot-check