Of iets nog onwaarschijnlijkers: een object uit een speelset, een wetenschapsset, of een vergeten project dat niet langer in zijn volledige vorm bestaat.

Hoe meer ik ernaar keek, hoe onheilspellender het werd, simpelweg omdat ik niet wist waar ik het moest plaatsen.

Toen begreep ik wat duisternis doet: het haalt de context uit. En zonder context kunnen zelfs onschuldige objecten vreemd en zelfs bedreigend lijken.

Ik stond langzaam op, nog steeds in mijn hand houdend, ik voelde een vreemde spanning in mijn borst. Het huis om me heen leek stiller dan voorheen, alsof de stilte toenam terwijl ik me afwendde. Ik liep voorzichtig door de gang, één hand voor me uitgestrekt en de andere klemde het vreemde blauwe voorwerp vast, alsof ik wilde bevestigen dat ik het nog steeds niet begreep.

De duisternis leek een beetje onwerkelijk.

Terug