Dit ei heeft mijn ochtend verpest. Een enkele knak, één blik, en mijn maag verstijfde. In het transparante albumine zweefde een lang, spookachtig lint, dat langzaam draaide als iets levends. Een worm? Een parasiet? Ik schoof het bord weg, ervan overtuigd dat ik bijna iets had gegeten…
Ik zat daar, in de stille keuken, kijkend naar dat bleke filament dat in het eiwit zweefde, terwijl mijn gedachten alle horrorverhalen die ik ooit over eten had gehoord nadeed. Ik controleerde alle andere eieren, mijn handen trilden lichtjes, bijna verwachtend een heel pakje van dezelfde nachtmerrie te vinden. Maar de andere leken volkomen normaal, wat dat ene vreemde ei op de een of andere manier nog sinisterder en persoonlijker maakte, alsof het mij had gekozen.
Pas nadat ik een foto had gemaakt en forums, artikelen en websites over voedselveiligheid had geraadpleegd, kalmeerde de waarheid me eindelijk. Dat mysterieuze witte lint had een
