Mijn schoonmoeder maakte de jas van mijn overleden moeder belachelijk, en een paar dagen later stormde ze mijn huis binnen.

Het jasje had van mijn moeder geweest. Ze droeg het jarenlang – tijdens rustige wandelingen, boodschappen doen, zelfs naar mijn afstuderen aan de universiteit. Het was een eenvoudig, donkerblauw jasje, een beetje versleten bij de manchetten, maar voor mij droeg het nog steeds haar warmte uit. Toen ze overleed, was het het enige wat ik niet over mijn hart kon verkrijgen om weg te geven. Die avond, voor de familiebijeenkomst bij mijn schoonouders thuis, aarzelde ik even voor de spiegel en trok het toen aan. Ik wilde me gewoon dicht bij